Osoi is een klein dorp in het uiterste oosten van Roemenië, vlakbij de grens met Moldavië (op ± 2400 km van Brugge).
De situatie in deze streek is schrijnend. Er is nog niet veel industrie, waardoor er weinig arbeidsmogelijkheden zijn.
Daarom leven de meeste mensen van hun “boerderijtje”: veel kippen, een varken en veel groenten. Maar ook deze manier van leven is niet gemakkelijk, want in deze streek is het klimaat niet zo gunstig: in de winter kan het heel koud zijn (tot –25°) en in de zomer is het er snikheet
(tot 40°).
De mensen wonen, vaak met 3 generaties samen, in kleine, vaak bouwvallige huisjes, langs zandwegen. Een badkamer hebben ze niet, het toilet is een gat in de grond ergens tussen de maïs en er wordt nog vaak op hout gekookt. Er is geen waterleiding in het dorp. De mensen halen water uit de waterput langs straat of soms op het erf. Het transport gebeurt met paard en kar. Enkel wie buitenshuis werkt, kan na vele jaren en met een lening, een auto aankopen.
De meeste kinderen kunnen wel naar school, al moeten ze hiervoor soms heel ver stappen.
Er zijn gemiddeld 250 leerlingen in de school. Ze kunnen er les volgen vanaf 3 jaar tot 16 jaar.
Toen wij in 2001 de school voor het eerst zagen, zagen we onmiddellijk de vele problemen: de 2 gebouwen waren oud en versleten. Er zijn geen jaarlijkse subsidies om de school te renoveren, wat het voor de directie onmogelijk maakte om herstellingen uit te voeren. Het lesmateriaal en het meubilair dateerden nog uit de tijd van het Communisme. De verwarming gebeurt met houtkachels, maar de kachels waren kapot en er was te weinig hout om in de harde winters de lokalen te verwarmen.
De situatie in deze streek is schrijnend. Er is nog niet veel industrie, waardoor er weinig arbeidsmogelijkheden zijn.
Daarom leven de meeste mensen van hun “boerderijtje”: veel kippen, een varken en veel groenten. Maar ook deze manier van leven is niet gemakkelijk, want in deze streek is het klimaat niet zo gunstig: in de winter kan het heel koud zijn (tot –25°) en in de zomer is het er snikheet
(tot 40°).
De mensen wonen, vaak met 3 generaties samen, in kleine, vaak bouwvallige huisjes, langs zandwegen. Een badkamer hebben ze niet, het toilet is een gat in de grond ergens tussen de maïs en er wordt nog vaak op hout gekookt. Er is geen waterleiding in het dorp. De mensen halen water uit de waterput langs straat of soms op het erf. Het transport gebeurt met paard en kar. Enkel wie buitenshuis werkt, kan na vele jaren en met een lening, een auto aankopen.
De meeste kinderen kunnen wel naar school, al moeten ze hiervoor soms heel ver stappen.
Er zijn gemiddeld 250 leerlingen in de school. Ze kunnen er les volgen vanaf 3 jaar tot 16 jaar.
Toen wij in 2001 de school voor het eerst zagen, zagen we onmiddellijk de vele problemen: de 2 gebouwen waren oud en versleten. Er zijn geen jaarlijkse subsidies om de school te renoveren, wat het voor de directie onmogelijk maakte om herstellingen uit te voeren. Het lesmateriaal en het meubilair dateerden nog uit de tijd van het Communisme. De verwarming gebeurt met houtkachels, maar de kachels waren kapot en er was te weinig hout om in de harde winters de lokalen te verwarmen.